Zondag 23 april 2017 | Johannes 20:19-31

templemenorahZondag lezen we Johannes 20: 19-31.

Dit verhaal speelt zich af op de avond van de Paasdag.
Het is een bekend verhaal, waarin we onder andere lezen van Thomas.

Maar wat mij ditmaal aansprak, zijn de woorden die Jezus tweemaal spreekt:

Vrede met jullie! (vers 19 en 21)

Het is de Hebreeuwse groet: ”sjaloom!”.
Een prachtig, kostbaar woord, dat duidt op een zeer diepe toestand van heelheid en vrede.

Deze woorden van Jezus doen denken aan de eerdere tekst uit Johannes:

Vrede laat ik jullie na,
mijn vrede is het die Ik jullie geef. (Johannes 14:27)

Die hier beloofde vrede, wordt op de Paasdag daadwerkelijk gegeven.

Wat mij hierin zo raakt is dat Jezus niet zomaar ”vrede” belooft en geeft
maar: ‘mijn vrede’.
Het is zíjn vrede, die Hij uitdeelt!!
Daarover zit ik verder na te denken, wat dat allemaal wel niet betekent.

Want Christus leefde tijdens zijn leven op aarde uit een zeer diepe vrede,
die alles te maken had met zijn verbondenheid met de Vader.

Die vrede, die Hem maakte tot wat en wie Hij was,
geeft Hij nu aan de ménsen!

Blijkbaar hebben wij die ook in ons.

Het is goed om er op te letten dat het geven van deze vrede
verbonden is aan het geven van de Heilige Geest:

Jezus blaast op zijn leerlingen, en zegt:

Ontvangt mijn Heilige Geest (vers 22)

De mens krijgt dus écht iets wat van Jezus zélf was/is:
zíjn heilige Geest!

De vraag aan ons is daarbij: die vrede, ontvángen we die ook?
Niet in de zin van: het is maar de vraag of je die zult krijgen.
Want dát Hij het geeft, is zeker.

Maar Hij zegt er wel bij: ”ontvangt”
Als een opdracht, een gebod bijna.

Staan we er bij stil dat we zo’n kostbaar geschenk:
hébben ontvangen
mogen ontvangen
moeten ontvangen?

Dat we dezelfde vrede bezitten die Christus had?

Zoeken we daaruit te leven?
Is die te vinden?
Laten we die toe?
Laten we die wérken in ons?
Zo ja, wat doet dat met je?

Of is die vrede moeilijk te vinden,
is die vrede verstoord geraakt?
En hebben we een idee waardoor dat dan komt?

Maar: als er dan storing is in je leven
wees dan niet bang.
Want dit verhaal laat zien
dat ondanks dat…
er tóch die vrede is!

Het is opvallend dat de vrede die Christus schenkt
door Hem tweemaal genoemd wordt,
en dat daartussen in staat de vermelding
van de littekenen op zijn handen en in zijn zijde.

Blijkbaar heeft zijn vrede ook alles met zijn pijn en lijden te maken.
Die Hij onderging voor onze zonde en schuld.

Jesaja zegt:

De straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem.

Zijn vrede is er overigens ook: met en voor het onvolmaakte,
het gebrokene.
Voor al die mensen, levend in onrust of verdriet, voor wie Hij stierf.

De psalmdichter zegt:

Hij leidt mij naar wateren van rust. (Psalm 23)
Zijn vrede is er.
Je mag je er voor openen.
Er om vragen.
Er uit leven.

Paulus zegt:

Laten al je vragen en wensen bij God bekend zijn,
met dankzegging.
En de vréde van God die alle verstand te boven gaat,
zal uw harten en gedachten behoeden
in Christus Jezus onze Heer. (Filippenzen 4:7)

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s