Intermezzo – Geloven aan zee

Het raam in de Bethlehemkerk van Scharendijke

Geloven op het strand, dat kan op Schouwen-Duiveland.
Vlakbij mijn vorige gemeente Scharendijke hadden we er vakantie.
Graag neem ik jullie mee via een paar foto’s, om te zien hoe je kunt geloven aan zee.

Het raam in de Bethlehemkerk: geloven door water en wind
Maar ik begin in mijn vorige kerk: de Bethlehemkerk.
Daar bevindt zich een prachtig glas-in-lood raam.
Hierop valt veel te zien.
Samen met catechisanten hebben we vroeger eens een lijstje gemaakt met wat we er zagen.
Hier komen zomaar een paar dingen van dat lijstje:

– Het scheppingsverhaal (het water, maar ook het groen, de levensboom, de duif als symbool van de heilige Geest, die boven het water zweefde)
– Het zondvloedverhaal (de ark van Noach): het water, het groen, de duif, de regenboog
– Het kruis van de Here Jezus, en de duif als teken van Pinksteren. De Geest kon gegeven worden omdat Jezus voor ons stierf.
– De doop van de Here Jezus: er lijkt wel een mens (met een soort stralenkrans om zijn hoofd) uit het water op te rijzen, met zegenende armen. In dit verhaal van de doop van Jezus lees je dat de Geest als een duif op Hem neerdaalde.
– Misschien wel de moeilijkste: wat Jezus tegen Nicodemus vertelde: dat je opnieuw geboren moet worden om het Koninkrijk van God binnen te gaan.
Jezus zei tegen hem: ”Je moet geboren worden uit water en wind”. (Johannes 3:5)
Er staat hier een woordje in het Grieks (de taal van het Nieuwe Testament) dat zowel ”wind” als ”Geest” kan betekenen. Dat zie je hier ook op het raam: een mens die als nieuw oprijst uit water en Geest (de duif).

En om die twee dingen gaat het me: water en wind (Geest).
Dat was er veel op het strand!

Water
Ik begin met het water, de zee.

Ik vond de zee wel een mooi beeld voor God: zo oneindig, zo zuiver, zo mooi!
Als mens sta je aan het randje, en je kunt een klein stukje van de bodem zien.
Maar even verder is de zee al zo diep, dat het jou te boven gaat, je kunt het niet meer doorgronden.
Zo is het ook met de Here God: je kunt Hem goed kennen, en dat is geweldig fijn!
Maar tegelijk is Hij altijd nog weer veel groter en verrassender dan je ooit dacht.
Je kunt Hem nooit ”in je broekzak steken”.

Water dat terugkeert naar de zee
Er is een mooi gedicht van Inge Lievaert,
en daarin wordt de Here God ook vergeleken met de zee.
Het gedicht gaat erover, hoe al het water uit de zee voortkomt, en weer naar de zee terugstroomt.
Een voorbeeld: op een bergtop in Oostenrijk zit vastgevroren sneeuw. Deze sneeuw is bevroren water, dat ooit uit de zee is verdampt, en als een sneeuwvlok op de bergtop gevallen. Als die sneeuw smelt, stroomt het water naar beneden, en komt in een rivier terecht. En het water in die rivier, komt na een lange reis weer in zee terecht.
In haar gedicht zegt mevrouw Lievaert: zo is het ook met de mens.
De mens is door God gemaakt, van Hem afkomstig.
En eens keert de mens weer tot God terug.
Dat kan al zijn in dít leven, op aarde: daar kun je God al steeds beter leren kennen,
maar ook na dit leven keert de ziel van de mens tot God terug.
God als de Bron van het leven dus.

De rivier stroomt terug naar haar bron, de zee.
De mens keert terug tot God, zijn Bron, zijn Schepper en Verlosser.

Daar moest ik aan denken, toen ik op het strand deze mooie kreek fotografeerde:

Voor ieder mens is die reis weer anders.
In het water zijn er allerlei soorten stroompjes:

Er zijn zelfs allerlei verschillende stroompjes, die tóch in die éne zee uitkomen: Dat kan een troost zijn: iedere levensweg, hoe verschillend ook, mag bij God uitkomen.

De weg naar God gaat ook nooit rechtstreeks, maar vaak via allerlei bochten en kronkels:

Soms via hele scherpe:

Ook al zijn alle wegen verschillend, toch hebben al die waterstroompjes één ding gemeen:
het is het stromende water dat de -laten we zeggen: schelpjes- naar de zee brengt.
Stromend water wordt in de Bijbel ook wel ‘levend water’ genoemd.
Jezus zegt van zichzelf: ”Ik ben het levende (stromende) water”.
Hij is dus degene die je bij God brengt.
Een soort uitgestoken arm van God die je weer thuishaalt,
zoals het stromende water alles wat daarin is, thuishaalt in de zee.
Het waterriviertje als een uitgestoken, uitnodigende arm van de waterzee, die alles bij zich wil brengen.
Geweldig om te beseffen, dat wij zo zijn ‘ingebed’ via Jezus in God.
En kijk eens hoe mooi het levende water hier alles heeft meegenomen naar zee:

Stille getuigen van levend water

Maar…deze schelp heeft een probleem, hij is te ver bij het levende water vandaan gegaan.
Hij komt niet meer bij de zee!

Dan kunnen wij ook wel eens hebben: dat we ”droog staan”.
We zijn in ons leven te ver bij God (of Jezus, de ”waterarm”) weggegaan, en ineens denk je: nu lukt het niet meer.
Ik ben te ver gegaan. Of te laat, of wat dan ook. Kan ik nog bij God komen?

Wat nu?
Het enige is, denk ik: wachten, hopen en bidden dat er weer water komt!
Want dat is het mooie aan zee, er komt gelukkig ook weer vloed.
En dat is het mooie aan God: Hij zoekt op wie ‘verloren’ is.
Kijk maar hoe de zee hier weer opkomt, en al het achtergeblevende weer in zich opneemt,
zelfs misstappen worden genadig uitgewist.

Dat is het bijzondere van God: zijn reinigende water kan en wil overal komen (waar de mens geen zeewering voor heeft geplaatst, tenminste).
Hij steekt zijn handen altijd weer uit.
Jezus wil altijd weer tot ons komen.
Nieuwe kansen!

Ook als dingen vast zijn komen te zitten in je leven (er zit bijvoorbeeld een schelp vast in het zand), kan het water er bij komen. Kijk eens hoe het water langzaam maar zeker het zand wegschuurt, en op verborgen plekken kan komen, en licht kan brengen:

Zo mag je altijd hopen en bidden dat God je helpt om dingen die vastzitten in je leven weer ”los” te krijgen.

Kortom, ik denk dat dit wel mooie beelden zijn om Jezus beter te snappen, als Hij zegt dat je een nieuw mens kunt worden dankzij het water.
En dat Hij dat levende water voor ons wil zijn.

Ik heb er in mijn vorige gemeente een gedicht bij gemaakt:

Zuiverend getij

Soms
ebt het
in mijn ziel
stroomt weg
wat drukt
wat troebel is
in God

zichtbaar
wordt mijn aarde
die Hij daar
schiep en
diep
bewaarde

 soms
vult de vloed
mijn ziel
mijn aarde
overstroomt
van

God
zuivere
zee van
levend water

De wind
Dan het andere waarover Jezus het heeft: de wind.
Daarover ben ik wat korter.
Je kunt er immers geen foto’s van maken!
Maar wel kun je foto’s maken van wat de wind dóet.

Dat zegt Jezus ook over de heilige Geest (hetzelfde woordje als voor ”wind”):
Je ziet Hem niet, maar Hij blaast waarheen Hij wil, en doet zijn goede werk.

Op de foto waarmee ik dit stukje afsluit, zie je wat de wind doet:
hij maakt een uniek landschap, waarin ieder heuveltje weer anders is.
Stuk voor stuk prachtig gevormd!
Zo is de heilige Geest ook bij ons bezig.
Bij iedereen weer anders.
Maar bij iedereen met de bedoeling om er iets moois van te maken.
Dan moet je alleen geen windscherm opzetten.
Je niet afsluiten dus voor Gods Geest,
maar je telkens weer openen.
Dan gebeuren er mooie dingen in je leven.
Niet altijd snel en spectaculair, maar, net zoals op de foto, geleidelijk en langzaam, maar wel: vast en zeker,
met een prachtig resultaat!

Geboren worden uit water en wind, een mooie les van een vakantie op het strand!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s